Sonunda Başardım Benim Güzel ve Tatlı Anacım  :) 

Ben ona komutanım diyorum bazende "Rambo Anne"  evdeki her şey ondan sorulur emirler yağdırır ve dediklerinde asla yanılmaz yani o herkese ne gerekiyorsa onu söyler ve onu yaptırır. Buna babam bile razı olmuşken ben nasıl isyan edebilirdim ki :)

Çocukluğuma inip sizleri bunalıma ya da kahkaha tufanına sokmak istemiyorum :) Karadeniz ailesi nasıl sıkıcı olabilir ki? Herkesin kendine göre bir mizah anlayışı vardır ve hepsi bir araya toplandığında bir komedi programı izliyormuş gibi olursunuz :)

Çocukluğuma inmeyecektim değil mi?

Yazma konusuna gelirsek her şey liseyi kazandığımda matematik kafasına sahip olmadığımı anladığımda ortaya çıkmıştı. Soru çözemiyorsam yazmalı ve okumalıyım demiştim. Ve dediğim gibi de yaptım ama annem her zaman olduğu gibi bu sefer de yaptığımdan memnun değildi. Kadın bir mühendis ya da doktor bekliyordu ama yapabileceğim bunların altında kalacaktı ve ben bunu çoktan kabullenmiştim ve annemde liseyi bitirdiğimde bunu kabullenmiş gibi görünüyordu.

Puanlar elimize ulaştığında ve tercih listesini elimize aldığımızda annemin dediği tek şey...

"Bir bayana yakışan en güzel meslek öğretmenliktir kızım," demişti çünkü öğretmenlikten başka bir şey için puanım yeterli değildi. Ve o güzel kadın beni hem üzüyor hem de kahkahalara boğuyordu.

Ve  bende onun dediğini yaptım "Türk Dili ve Edebiyatı" öğretmeni olacağım. Okuduğum bölümün yazmama bir etkisi oldu mu derseniz kesinlikle olmadı. Bu bölüm tam bir eziyet dostum! Allah'ım herkesi edebiyattan korusun demek istiyorum çoğu zaman, sanırım çok yoruldum ve beynim yanmaya başladı.

Her neyse konu annem ve bana gelirse o her zaman benim bir işi başarıp devam ettiremeyeceğime inanmıştır ve bence kesinlikle haklı nedenleri var. Kilo verip fit olacağım diye yüzlerce kez kendime sözler vermiş olsam da bunu asla başaramadım. Bir hevesle aldığım onlarca test kitaplarını asla bitiremedim. İngilizce öğreneceğim dedim hâlâ derdimi anlatacak kadar bilmekten öteye gidemedim :D 

Anneler evlatlarını her zaman çok iyi tanır.

Birgün annemin karşısına geçip ciddi konuşmaya çalıştığım o an yine beni yerin dibine sokmaktan geri durmamış silahında ki tüm mermileri kullanmıştı. 

Ama ben hayatımda gerçekten ilk defa bir şeyi istiyordum, senelerdir yazıyordum artık kendime güvenmeye başlamıştım, yazdıklarımı seven beni takip eden, takdir eden insanlar vardı... Ama sadece annem bana inanmıyor ve kitap hayalimin sadece bir hayal olarak kalacağını söylüyordu. Emekli çocuğuydum ondan para isteyemez hayallerime koşamazdım çünkü o para denen şey bizde yoktu :) İşte bu yüzden bekledim...

Yazdım... Biraz daha yazdım... Gün geçtikçe daha iyi yazdığıma inandım...

Ve bir gün sevdiğim ve bana inanan güzel insana açıldım... "Böyle böyle bir durum var bana bir  şans verir verir misin?" dedim. Sözlerimi ikiletmedi bile bu güzel insan... 

"Sana söz veriyorum kitabını ellerinde tutacaksın, ben sana inanıyorum ve güveniyorum," dediğinde en yakın camdan atlamak istedim ama yapamadım çünkü her şey daha yeni başlamıştı. 

Anneme koştum ve durumu anlattım ve onun verdiği ilk tepki...

"Kitabı elimde görmeden hiçbir şeye inanmam kızım," demişti. 

Haklıydı da Allah hiçbir zaman bizim yüzümüze gülmemişti ve bu sefer de gülmeyeceğini düşünüyorduk bir aksilik çıkar diyorduk annemle ikimiz ama Yüce Rabbim bu sefer bizi gülümsetmek istemişti.

Diğer telefon görüşmemizde anneme kitabın kapağını bile seçtiğimi söylediğimde bu sefer aldığım tepki her şeyden daha güzeldi.

"O sarmaş dolaş kapaklardan olmayacak dimi kızım adamla kadın birbirinden biraz uzak dursunlar ve giyinik olsunlar." Gibilerinden birkaç cümle kurdu doğrusu benim dediklerim biraz yumuşatılmış halleri. Karadeniz mizacını bilenler beni anlamışlardır diye düşünüyorum :D 

Şimdi her şey güzel gidiyor ve annemle her zaman ki komik konuşmalarımıza devam ediyoruz.

Yani demem o ki inanırsanız ve yanınızda güzel insanlar varsa hiçbir şey imkansız değildir...